Mijn leven in een notedop

Ik ben geboren en getogen in Amsterdam, en wel in West. Ik heb het hart op de tong en geloof in mezelf. Zoals al eerder vermeld ben ik 37 jaar en vader van 2 geweldige zoons. Met het volledige gezin gaan we graag kamperen en wandelen. We trekken er geregeld op uit in de natuur. Ik vind het namelijk belangrijk dat mijn zoons de liefde voor de natuur en haar schoonheid ontdekken, ondanks het feit dat we in de grote stad wonen. Met mijn allerliefste vrouw, Maria, jog ik iedere zaterdagochtend heel vroeg een rondje rond de Sloterplas, om af te sluiten met een lekker gezond sapje. Het weekend ben ik altijd vrij voor mijn gezin.

Mijn spirituele leven

Ik heb een rijk spiritueel leven. Mijn vrouw Maria is behalve Yogalerares ook een medium en geeft aura-lezingen. Via haar ben ik ook in contact gekomen met mezelf. En dat is een hele verandering geweest voor een man die is opgegroeid in een marktkoopmansgezin op drie verdiepingen hoog achter in de Comeniusstraat. Ons gezin is vegetarisch en het uiten van gevoelens en de manifestatie van de realiteit en creativiteit zijn in ons huis enorm belangrijk. Boeken over nieuwe trends op gebied van webdesign en geestelijke verrijking vullen mijn goed gevulde boekenkast in mijn praktijkruimte aan huis.

Toeval bestaat niet!

Voor mijn werk ben ik veel op pad en onderweg beleef ik van alles. Zo was ik vorige week onderweg naar Gelderland en toen ik met mijn auto over de binnendijk van de Waal reed zag ik ineens drie pony’s midden op de weg staan. Ik kon nog net op tijd remmen. Natuurlijk belde ik direct de politie die me vroeg of het mogelijk was dat ik even bij de pony’s bleef om ze in de gaten te houden Ik heb absoluut geen verstand van pony’s dus ik voelde me behoorlijk waardeloos op die dijk. De pony’s begonnen eindelijk langzaam te lopen en ik besloot ze te volgen. Plotseling leek het of er een kinderoptocht de dijk op kwam stormen en de schrik sloeg mij om het hart. De pony’s begonnen hard rennend op de kinderen af te stuiven. Toen begon een meisje te schreeuwen dat ik haar pony’s aan het stelen was. Voordat ik het wist werd ik omsingeld door boze boeren die in een onverstaanbaar dialect en met rode gezichten op het dak van mijn Mercedes begonnen te timmeren. Na 5 minuten arriveerde de dorpsagent die mijn verhaal verifieerde bij de verkeerspolitie en uiteindelijk werd de boel gesust. De vader van het meisje bood me een kop koffie en zijn excuses aan. Toen zei hij dat hij een belangrijke afspraak had met een zakenrelatie uit Amsterdam, een bedrijf met de naam WDDM!!! Wat is de wereld klein!